บทที่ 110 ไม่ได้หึง

“แน่ใจนะว่าจะเดินไปทางนั้น หนูขิมอาจจะเจออะไรที่ อืม ไม่คาดฝัน” นรบดีเหยียดยิ้มเมื่อเท้าเล็กชะงักไม่ก้าวไปต่อมองไปรอบกายก็มีแต่ต้นไม้ก็เธอเดินเกือบจะสุดรั้ววิลล่าหลังสุดท้ายที่มีชายหาดส่วนตัวและมันก็มืดเป็นเงาทะมึนต้นไม้ของบ้านพักอากาศหลังใหญ่ที่ติดกับโรงแรม ที่จริงเขาก็มีคอนโดอยู่ที่นี่ถึงนับสิบห้อ...